شغلم طوريست كه مراجعينم عموما از شركت ها هستند. معمولا هر شركتي يك نفر را براي اينكار استخدام مي كند. اما جديدا پروژه هاي بزرگ را يك شركت چيني عهده دار شده كه يك نمايندگي هم در ايران دارد. اين شركت براي هر قسمت پروژه يك نفر را مي فرستد. و قدرتي خدا همه ي شان هم مدير هستند! مدير چانه زني، مدير فروش، مدير قرارداد، مدير ترخيص، مدير وصول صورتحسابها، مدير بازاريابي، مدير دعوا، مدير كل كل، مدير كوفت مدير زهرمار! براي من اين الفاظ مسخره در مورد يك عده جوان در يك شركت تازه تاسيس طبيعي است. خودم هم قبلا در چنين شركتي كار مي كردم.در اين طور مواقع همه همسن و سال اند.

وضعيت يك: سوار تاكسي، چراغ تازه سبز شده ، تاكسي جلويي چهارراه را رد كرده و روي خط عابر ايستاده تا مسافر سوار كند. راه را بند آورده. تاكسي كه من سوارش هستم پشتش ايستاده و فحش خانوادگي مي دهد به راننده جلويي: بووووووق، بووووووووووووق، بوووووووووق تر! مرتيكه ي ق...ه بي پدر مادر! د...ه عوضي (و قس عليهذا!) راننده ي جلويي با دست اشاره مي كند كه: "چته! مگه نميبيني دارم مسافر مي زنم؟" و بعد از آنكه صندوق عقبش را هم از مسافر پر كرد راه مي افتد! تاكسي ما جلو مي آيد. روي خط عابر مي ايستد و منتظر مسافر است! راننده ي پشتي: بووووق ، بووووووووق ... وضعيت دو: كنار در منزل ايست

موقعيت: سوار بر تاكسي، دو مسافر سمت راستم نشستند. يك آقا و يك خانم كه خيلي همديگر را دوست دارند و دست آقا دور كتف خانم حلقه زده و انگشتانش نزديك بنده قراردارد. صورتهايشان به شدت به هم نزديك است و در صورت عبور ناگهاني از يك دست انداز بيني هاي مباركشان مورد عنايت قرار خواهد گرفت! سر خيابان طالقاني پياده شدند. در ماشين فقط من بودم و راننده. پيرمردي است كم مو. صورتش را درست نميبينم اما تقريبا از بيني به بالا درون آينه جلو ي ماشين قابل رويت است. مي گويد: - تنها شدي بابا جون؟ حرف زدن با آدم هاي ناآشنا برايم هميشه سخت و معذب كننده است.لبخندي ميزنم ، به آينه نگاه

دلم يه چيز خوب ميخواد. يه چيز متحول كننده ي خوب. يه چيزي كه شايد بزرگ هم نباشه و دهن پركن و سرو صدا كن. اتفاقا يه چيز اينطوري اصن دلم نميخواد. يه چيزي ميخوام كه حالمو خوب كنه به مدت طولاني. يه اتفاق خوب. مث يه كتاب خوب. ازون كتابايي كه برداري ديگه نشه بذاريش زمين. مث زورباي يوناني كه سال اول دانشگاه دوره كارشناسي خوندم و زندگيمو عوض كرد.حال خوبش هنوز باهامه. يا مث خداحافظ گاري كوپر كه بعد از خوندنش هنوز روم نشده رمان جديديو شروع كنم. اين روزا همه رمان روسي ميخونن و تبليغ ميكنن ولي من نميتونم با ادبيات روسي كنار بيام. ادبيات آلمان، يونان و فرانسه و امريكاي ش

د ! بنویس دیگه لعنتی! آخه چرا هر چند هفته یکبار مینویسی ؟ چرا یکهو شروع کردی به اینطور نوشتن؟ چرا من اینقدر از جمله جمله ی نوشته هات لذت می برم؟چرا اینقدر دیر به دیر عکس میذاری؟ چرا همه اینقدر منو منتظر میذارن؟ چرا این روزا اینقدر منتظرم؟ چرا به اتفاقایی که مطمئنم نمی افته امیدوارم؟ فکر می کردم آدم هرچی بزرگتر میشه کمتر این دچار این حس میشه . پس چرا من این طوری شدم؟ اینا همش تقصیر توی لعنتیه! لعنتی پی نوشت: این روزا همش خودمو با این حدیث دلگرم میکنم. دلگرمی الکی! انگار که مثلا این حدیث نبود من اظهار میکردم چیزیو که نباید: مَن عَشِقَ فكَتَمَ و عَفَّ فمات

بچگیهایم, هر جمعه ساعت 4 از شبکه یک سیما یک فیلم سینمایی پخش میشد. و من همیشه میدیدم. یکی از فیلم ها که اسمش خاطرم نیست اما تلخی اش هنوز به کامم هست فیلمی بود که یک زن و شوهر جوان وارد خانه ی یک خانواده میشدند دلیلش را یادم نیست انگار مدتی همسایه بودند و بعد کم کم به هم نزدیکتر شدند و آشناتر انتهای فیلم معلوم شد که آن زن و شوهر جوان مامور امنیتی بودند و من هرگز, هرگز این حس شرمساری آن دو مامور را زمانی که ماموریتشان تمام شد و زن و مرد آن خانواده را تحویل میدادند یادم نمیرود. وحشتناک بود.با خانواده ای زندگی کنی. اعتمادشان را جلب کنی. هیچ جرم اخلاقی نداشته باش

خارج از همه ي جريانات سياسي و نژادي و فرهنگي و اين حرفها، سفر مكه براي من يك معني زيبا دارد و آن اين است كه:

همه ي تعلقات و دار و ندارت را دور بريزي،

بري

دور يكي بگردي

و

برگردي!